آوین :  ۱- (آو= آب + ین (پسوند نسبت))، به رنگ آب، مانند آب، زلال، پاک؛ ۲- (در کردی) عشق.

آگرین:    ۱- آتشین، آذرین؛ ۲- (در کردی) کنایه از آدم بسیار شجاع و پرکار است.

آسو :    ۱- (در کردی) به معنی افق طلایی؛ ۲- (در پهلوی) صورت پهلوی واژه‌ی «آهو»؛ ۳- (در اوستایی) آسو به معنای  تندی، شتاب و کوشا آمده است.

اَسرین :    (کردی) اشک، سرشک.

بیریوان:   (کردی) شیردوش، زن یا دختری که در شیردوشگاه شیر گوسفندان را می  دوشد.

تَوار :    ۱- (در کردی) پرنده؛ ۲- نوعی ریسمان؛ ۳- (اعلام) ۱) (توارکوه) نام کوهی در شمال ایران، شهرستان چالوس ؛ ۲) نام محلی در ناحیه برسویر در ایالت دوسِور فرانسه.

دیلان :    (کردی) ۱- رقص گروهی، نوعی آهنگ؛ ۲- نام منطقه‌ای در کردستان.

دلنیا :    (کردی) ۱- آسوده خاطر، مطمئن، فارغ البال؛ ۲- اطمینان، تضمین.

روناک :    (کردی) روشن، تابناک.

روشنا :    ۱- روشن، جای روشن، روشنایی؛ ۲- (در کردی) روشن، آشنا.

روژین :    (کردی ـ فارسی) (روژ = روز + ین (پسوند نسبت))، ۱-منسوب به روز؛ ۲- تابناک و درخشنده؛ ۳-(به مجاز) زیبا.

روژیار :    (کردی) روزگار. + ن.ک. روجیار.

روژیا :    (کردی ـ فارسی) (روژ + ی میانجی + ا (پسوند اسم ساز))، روز و روشنایی.

روژدا :    [روژ = روز؛ (به مجاز) عمر، زندگی + دا (در کردی و لری) مادر]؛ (به مجاز) ۱- عمر و زندگی مادر؛ ۲- (به مجاز) فرزند عزیز و گرانمایه برای مادر.

روژبین :    (کردی ـ فارسی) (روژ = روز + بین = جزء پسین بعضی از کلمه  های مرکب، به معنی بیننده و نشان دهنده) ۱- بیننده  ی روز؛ ۲- نشان دهنده  ی روز؛ ۳-…

روژان :    (کردی) روزها.

روژا :    (کردی) روزها، آفتاب. + ن.ک. روجا.

روجیار :    (کردی،rujyār)، ۱- روزگار؛ ۲- آفتاب. + ن‌.ک. روژیار.

روجا :    (کردی ـ فارسی) [روج (کردی) = روز، آفتاب + ا (پسوند نسبت)]، ۱-  منسوب به روج؛ ۲- (به مجاز) زیباروی و آفتاب چهره؛ ۳- (اَعلام) روجا نام دهی در تنکابن، + ن.ک….

سَروه :    (کردی) نسیم، باد ملایم، باد خنک، ایاز.

سایدا :    (کردی) (مرکب از سای + دا) سایه‌ی مادر (؟).

سایان :    (کردی) (سای = سایه + ان (پسوند نسبت))، ۱- منسوب به سایه (؟)، م سایه؛ ۲- (اَعلام) نام رشته کوهی در آسیای مرکزی، بیشتر در سیبری جنوبی، شامل سایان خاوری و سایان…

کَژال :    (کردی) در بعضی از نامنامه‌ها زیباروی سیاه چشم معنا شده است(؟).

گِلاویژ :    (کردی،gilāvež) نام ستاره‌ای که در شب‌های تابستان نمایان می‌شود؛ ستاره‌ی سهیل.

نینا :    (کردی) اینها.

نَشمیل :    (کردی) ۱- زیبای دلکش و نازک اندام؛ ۲- خوشگل.

وینا :    ۱- بینا. [از ریشه‌ی «وین»/vin/ به آرش دیدن در فرس هخامنشی «وئین» و در زند «ویتن» /vitan/ به آرش دیدن. (از فرهنگ پاشنگ)]؛ ۲- (در کردی، wenā) شناخت، شناسایی.

هیدیکا :    (کردی) به آهستگی.

هیدی :    (کردی) آرام، آهسته، بردبار.

هورا :    ۱- (در سانسکریت) سورا (هورا) یک قسم شربت است که در بند چهار آفرینگان گهنبار از آن یاد شده و توصیه شده که آن را به نیکان بدهند؛ ۲- (در کردی) هورا…